Sunnudagshugvekjan: Frelsi eða helsi

Þegar þingmaður sest í fyrsta sinn á Alþingi íslendinga undirritar hann drengskaparheit sitt.
Ekki gagnvart alþingi og ekki gagnvart þjóðinni né heldur að virða alþingi, lög landsins eða þingsköp.

Nei. Drengskaparheitið er eingöngu það að fara eftir sinni eigin sannfæringu.
Ekkert annað.
Ekkert meira, aðeins hans/hennar eigin sannfæring.
Jafnvel þó sú sannfæring sé sú að einræði sé best, að almenningur sé of heimskkur til að taka ákvarðanir sem lúta að frelsi og ákvörðunum þeirra sjálfra, þá sé miklu betra að siðblint fólk, óheiðarlegt fólk, fók með ofsastjórnunaráráttu, einræðistilburði og einkenni harðstjórnar sem vill stjórna með ótta og hatri séu bestu valkostirnir fyrir þjóðina.

Ef við horfum til Norður Kóreu þá höfum við gott viðmið, en er það þannig stjórnarfar sem íslendingar vilja fá yfir sitt land og sína þjóð í framtíðinni?

Á íslandi höfum við þingkonu sem hefur lýst því yfir opinberlega að hún og hennar flokkur ætli ekki að fara þjóðarvilja og virða niðurstöður þjóðaratkvæðagreiðslu, kjósi þjóðin ,,Já” þann 29. ágúst næstkomandi.

Sigríður Á. Andersen er ekki í vandræðum vegna þess að hún er á móti Evrópusambandinu. Hún má vera á móti ESB alla daga vikunnar og þess vegna tvisvar á sunnudögum. Það er hennar réttur.
Vandinn er að hún virðist ekki sætta sig við að þjóðin hafi sama rétt til að vera með aðildarviðræðum við Evrópusambandið.

Alþingi hefur ákveðið að þjóðaratkvæðagreiðsla fari fram 29. ágúst 2026 um hvort halda eigi áfram aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Þetta er ekki kosning um inngöngu í ESB. Þetta er ekki leynileg innlimun. Þetta er einföld spurning um hvort ræða eigi við sambandið um aðildarviðræður.

Já eða nei.

Flóknara er það ekki — nema fyrir þá sem treysta þjóðinni ekki til að taka ákvörðun samvkæmt eigin sannfæringu.

Sigríður var spurð hvort Miðflokkurinn myndi virða niðurstöðuna ef þjóðin segði já.
Hún hefði getað svarað eins og lýðræðissinni:

„Já. Við berjumst fyrir nei-i, en virðum niðurstöðuna.“

Það tók hún ekki í mál og í staðinn talaði hún um „sýndarsamráð við þjóðina“, „gerviskoðanakönnun“ og lét falla setninguna sem ætti að verða pólitískur fylgiseðill hennar héðan í frá: „Þú talar eins og þjóðin ráði þessu.“

Hugsið ykkur ósvífnina. Þjóðin að halda það að hún ráði einhverju í þjóðaratkvæðagreiðslu. Hvílík frekja hjá kjósendum.

Þarna er ekki verið að verja þingræði. Í lýðræði Sigríðar má þjóðin kjósa. Þjóðin má bara ekki búast við því að niðurstaðan verði virt ef hún kýs ekki ,,rétt”.

Það er ólýðræðislegt og er meira í anda Kim Jong Un, einræðisherra Norður Kóreu heldur en þingmanns á Alþingi Íslands, sjálfstæðu lýðræðisríki í Evrópu.

Og já, það jaðrar við fasískan hugsunarhátt að tala eins og Sigríður gerði, og gerir.

Ekki vegna þess að Sigríður hafi lýst yfir formlegri fasistastefnu. Heldur vegna þess að þarna birtist ein hættulegasta hugsun valdhyggjunnar, að flokkurinn, forystan eða „rétta fólkið“ viti betur en kjósendur og geti hunsað niðurstöðuna ef hún verður óþægileg.

Svona byrjar fyrirlitning fyrir lýðræðinu. Aldrei með lúðrasveit og skrúðgöngum heldur byrjar hún oftast með miklu snyrtilegri setningum til að lauma inn tortryggni hjá almenningi, að kalla þjóðaratkvæði „sýndarsamráð“. Með því að tala um kjörseðilinn eins og hann sé skoðanakönnun í Kringlunni. Með því að láta eins og þjóðarvilji sé bara ráðgefandi smáatriði sem megi setja í skúffu ef hann truflar flokkslínuna.

Miðflokkurinn hefur lengi reynt að selja sig sem rödd fólksins gegn valdinu. En hér talar þingflokksformaður hans eins og valdið sjálft, þegar valdið er orðið pirrað á fólkinu.

Skilaboðin eru einföld:

Kjósi þjóðin nei, þá er það þjóðarvilji.
Kjósi þjóðin já, þá er það gerviskoðanakönnun.

Þetta er ekki lýðræði. Þetta er pólitískur hégómi í sparifötum, dulin fasismi.

Sigríður hefði getað tapað þessu máli með reisn. Hún hefði getað verið hörð, skýr og lýðræðisleg. Hún hefði getað sagt: „Ég treysti þjóðinni, jafnvel þegar hún er mér ósammála.“

En hún gerði það ekki.
Þess í stað gaf hún þjóðinni ástæðu til að spyrja hvort Miðflokkurinn vilji í raun þjóðaratkvæðagreiðslu — eða bara neitunarvald yfir niðurstöðunni.
Það er pólitískt banvænt fyrir flokk sem þykist tala fyrir fólkið.

Og það sem er mun alvarlegra.

Sigríður skaut ekki niður ESB-viðræður með þessum ummælum.
Hún skaut niður þá ímynd að hún beri skilyrðislausa virðingu fyrir þjóðarviljanum.

En hvað vilja íslendingar í raun?

Já eða Nei?

Frelsi eða helsi?
frelsi eða fjötrar / frelsi eða ánauð?

Pistillinn var unninn með aðstoð ChatGPT.

Skoðað: 11

Jack Daniels

Jack Hrafnkell Daníelsson er fæddur í lok janúar 1965 í Reykjavík en ólst upp á sveitabæ á Snæfellsnesi.
Ég hef alltaf haft mikin áhuga á fréttum og stjórnmálum ásamt öllu því sem fylgr því en eitt af því er þegar stjórnmálafólk getur ekki verið heiðarlegt.
Ég hef á síðari árum einbeitt mér mest að skrfum um málefni öryrkja, aldraðra og þeirra sem erfiðast eiga með að verja sig gagnvart því gríðarlega óréttlæti sem þessir hópar þurfa að búa við.
Ég hef alltaf átt erfitt með að horfa upp á óréttlæti og slæma framkomu við minnihlutahópa því stofnaði ég þennan vettvang til að leyfa rödd þeirra að heyrast í þjóðfélaginu.
Í seinni tíð hef ég meira einbeitt mér að því að skoða staðreyndavillur í umræðunni, benda á þær og sýna fram á staðreyndir með heimildum, tenglum og rökum.